บทส่งท้าย...
“ร่วมปีเลยเหรอ?...” ชายหนุ่มที่เอ่ยทวนในสิ่งที่ได้ยิน ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ท่าทีที่ถึงกับอึ้ง ขณะที่หญิงสาวที่เป้ฯคนเล่าเรื่องราว ที่นอนอิงแอบ ศีรษะชิดซบไหล่เขานั้นก็เอ่ยตอบ...
“อื้ออออออ...วันที่ความช่วยเหลือมาถึง ฟ้าก็จำอะไรได้ไม่มากหรอก เพราะ หมดสติอยู่ หลังจากโดนรุมโทรมเสร็จนะ...แต่ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงวุ่นวายมากๆ มารู้สึกตัวอีกที ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว..” น้ำฟ้า หญิงสาวที่เป็นคนเล่าเรื่องราวนั้นก็เอ่ยตอบ ก่อนที่เธอจะหวนนึกถึงวันนั้น ที่เหมือนเป็นวันที่เธอได้เห็นแสงสว่างอีกครั้งในชีวิต...
วินาทีที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมาใน โรงพยาบาล ทั้งพ่อ แม่ ญาติพี่น้อง ก็ต่างเข้ามาแสดงความดีใจ ความคิดถึงอย่างสุดๆ ซึ่งชั้นก็ยังคง งง อึ้งๆ แถม ยังคิดเลยว่า มันอาจจะเป็นความฝันก็ได้ (เพราะในช่วงปีเศษ ก็ฝันลักษณะนี้ หลายครั้งอยู่นะ..)
“ร่วมปีเลยเหรอ?...” ชายหนุ่มที่เอ่ยทวนในสิ่งที่ได้ยิน ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ท่าทีที่ถึงกับอึ้ง ขณะที่หญิงสาวที่เป้ฯคนเล่าเรื่องราว ที่นอนอิงแอบ ศีรษะชิดซบไหล่เขานั้นก็เอ่ยตอบ...
“อื้ออออออ...วันที่ความช่วยเหลือมาถึง ฟ้าก็จำอะไรได้ไม่มากหรอก เพราะ หมดสติอยู่ หลังจากโดนรุมโทรมเสร็จนะ...แต่ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงวุ่นวายมากๆ มารู้สึกตัวอีกที ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว..” น้ำฟ้า หญิงสาวที่เป็นคนเล่าเรื่องราวนั้นก็เอ่ยตอบ ก่อนที่เธอจะหวนนึกถึงวันนั้น ที่เหมือนเป็นวันที่เธอได้เห็นแสงสว่างอีกครั้งในชีวิต...
วินาทีที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมาใน โรงพยาบาล ทั้งพ่อ แม่ ญาติพี่น้อง ก็ต่างเข้ามาแสดงความดีใจ ความคิดถึงอย่างสุดๆ ซึ่งชั้นก็ยังคง งง อึ้งๆ แถม ยังคิดเลยว่า มันอาจจะเป็นความฝันก็ได้ (เพราะในช่วงปีเศษ ก็ฝันลักษณะนี้ หลายครั้งอยู่นะ..)
