ช่วงเวลาที่ผมไม่มีวันลืม ep2

ตอนที่ 2

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว รินไม่อยากฟังเข้าใจมัยพี่บิ๊ก เราเลิกกัน..” เสียงของหญิงสาวที่เอยอย่างกระแทกเสียงใส่ทั้งดังและรุนแรง จนทำให้ผมที่หลับใหลอยู่นั้นต้องตื่น ก่อนจะมองเห็น ร่างของสาววัย 24 ผมดำยาวที่ยืนคุยโทรศัพท์มือถือด้วยอารมณ์เกี้ยวกราดนั้น....

“ท่าทางรินทำให้พี่ที ตื่นสินะค่ะ” เธอเอยขึ้น หลังจากทำการตัดสายทิ้งและสังเกตเห็นผมที่ขยับร่างลุกขึ้นนั่งนั้น...

“อืออ....เค้าโทรมาเหรอ?” ผมตอบและเอยปากถามกลับ...ซึ่งผมก็เพิ่งสังเกตว่า รินนั้นสวมใส่เสื้อเชิ้ตของผมอยู่ โดยที่ช่วงล่างนั้นมีเพียงชั้นในตัวเดียวเท่านั้น...

“อืออ ค่ะ พอริน เปิดมือถือเท่านั้นแหละ ก็ดังเลย..” เธอเอยและทำท่าทีเหมือนปิดมือถือในมือเรียบร้อยไปแล้ว...

“เค้าก็คงเป็นห่วงและอยากง้อเราด้วยนั้นแหละ...” ผมตอบกลับ...

ช่วงเวลาที่ผมไม่มีวันลืม ep 1

ช่วงเวลาที่ผมไม่มีวันลืม....

ตอนที่ 1

สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมจะมาขอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมบ้าง และมันคงเป็นเรื่องที่ผมไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตอย่างแน่นอน ก่อนอื่นผมขอแนะนำก่อนว่า ผมชื่อ นที หรือที่เพื่อนๆเรียกว่า ที ปัจจุบันก็อายุ 28 ปี เป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งด้านการงาน การเงินนั้นก็เริ่มจะเข้าที่เข้าทาง แต่สถานะภาพของผมนี้ยังโสดครับ แต่ไม่ซิง...

และเรื่องของผมที่จะเอยเล่านั้น มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อน เป็นเรื่องของสาวคนที่ผมได้แอบชอบ..เธอมีชื่อว่า ริน อายุน้อยกว่า ผม 2ปี เป็นสาวเหนือหน้าตาสลวย ผมดำยาว…ผิวขาว สูง รูปร่างดี เรียกว่าสวยเลยละ ก็ไม่ให้สวยได้ไง ก็หล่อนเป็นถึงดาวมหาลัยที่มีชื่อแห่งหนึ่งนี่ครับ ซึ่งผมก็ได้รู้จักเธอทางอินเตอร์เนต ก่อนหน้าที่จะมีเรื่องกันถึง 4 ปี..

เรียกได้ว่าตอนเกิดเรื่องนั้นผมได้รู้จักเธอผ่านทางเนตมาเกือบๆ 5 ปีแล้ว...แต่ทว่าความสัมพันธ์ของผมกับเธอนั้นก็เหมือนเป็นเพียงแบบพี่ชาย-น้องสาว เท่านั้น ถึงแม้ผมจะตกหลุมรักเธอ ตั้งแต่ยังไม่เจอหน้ากันก็ตาม เนื่องจากรินเป็นคนที่มีอัธยาศัยดี พูดคุยสนุก สนิทกับคนง่าย ยิ่งพอมาเจอตัวจริงแล้ว เธอก็ออกจะ บ๊องๆด้วยซ้ำ แต่เธอก็เป็น 1 ในไม่กี่คน ที่ให้กำลังใจผม ให้หลุดมาจากช่วงเวลาอันเลวร้ายของชีวิต…

หมวดสาวยอดนักสิบ [2009] ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 จากหมวดสาวสู่การเป็นกระหรี่ 2….

“หญิง…แขกเรียกโต๊ะ 21นะ..” เสียงของเด็กหนุ่มที่เอยบอกหญิงสาวที่กำลังเดินรับออเดอร์ในผับที่มีแสงไฟสลัวๆ หญิงสาวผมดำยาวใบหน้าสลวยนั้นก็ยิ้มและเอยตอบรับ
“ค่ะ…..” หญิงสาวที่ขานรับ ก่อนที่จะเดินไปยังโต๊ะที่เรียกเธอ…..หญิงสาวในสภาพสาวเสริฟ์โนบรา ช่วงล่างที่สวมเพียงกระโปรงสั้นขนาดจิ้ว เพียงไม่กี่คืบ….

“หวัดดีค่ะ…พี่….” นันทกาที่เอยทักทาย แขกที่เรียกเธอด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน…ท่ามกลางรอยยิ้มพอใจของแขกที่เรียกเธอ…. หมวด นันทกา ตำรวจสาวสวยคนเดียว ประจำ สถานีตำรวจแห่งนี้ ที่ลอบเข้ามาทำงานที่บาร์ลับผิดกฏหมายแห่งนี้ร่วมเดือนแล้ว….

เป้าหมายของเธอคือ นักค้ายา ที่ชื่อ ไอ้นัท ที่ทางตำรวจนั้นไม่สามารถ หาที่อยู่ของมันได้ รู้เพียงแต่ว่ามันมักจะปรากฏตัวที่นี้ มาเที่ยวในบ้างครั้งบางคราว….ใช่มันเป็นหน้าที่ของนันทกาที่เมื่อฝ่ายนั้นปรากฏตัวเมื่อไรจะต้องเข้าไปหาและตีสนิท….

และนี่มันก็เป็นเวลา 1 เดือนแล้ว สำหรับการที่ลอบเข้าทำงานในที่แบบนี้ ที่แบบนี้ที่ใจจริงของหญิงสาวนั้นไม่อยากจะมาทำเท่าไรนักหากไม่เพราะ รับปากเอาไว้…การทำงานในฐานะสาวเสริฟ์ที่มีแต่เรื่องทำอย่างน่าละอาย (ถึงแม้ๆหลังๆเธอจะชินชากับการกระทำนั้นแล้วก็ตาม…)

หมวดสาวยอดนักสืบ [2009] ตอนที่ 3-4

ตอนที่ 3…เสียสาว

“นี่มันอะไรกันคะ ผู้กอง!! ทำไมไม่บอกชั้นว่าไอ้ร้านนั้นมีการขาย บริการด้วยนี่ผู้กองจะให้ชั้นไปเป็นอีตัวด้วยรึไงกันคะ ” นันทกา ที่เอยฉอดๆอย่างระบายอารมณ์ใส่ผู้บังคับบัญชาของเธอ….ในวันรุ่งขึ้น หลังที่เมื่อคืนเอเจอกับความอับอายที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้...

“ผมขอโทษละกันนะ…หมวดหญิง เรื่องนั้นผมไม่ทราบจริงๆว่า ร้านนั้นมีการให้ทำอย่างงั้นด้วยนะ…” ผู้กองหนุ่มเอยตอบอย่างรู้สึกผิด…น้ำเสียงเหมือนเห็นใจแต่ท่าทางของเขาเหมือนไม่ใส่ใจเลยมากกว่า!

“ผมเข้าใจ…ว่าคุณอาย…แต่คุณช่วยทนหน่อยนะ…เพราะคนที่จะให้คุณเข้าไปหาเนี่ยมันจำเป็นต่อการสืบสวนของเราจริงๆ …ถ้ายังไงเอางี้ดีมัยละ…ผมให้จ่าสมหมายไปมาหาสู่กับคุณบ่อยขึ้นทำเหมือนว่ากำลังติดใจและเป็นแขกประจำของคุณ คงช่วยลดการถูกลวนลามลงนะดีมัย..” ผู้กองหนุ่มที่เอยถึงทางออก แต่หารู้ไม่ว่าทางออกของเขานะ ตัวดีเลยละ.....

“ถ้าผู้กองจะให้จ่าสม มาเป็นแขก..ดิชั้นขอยอมทนจะดีกว่าคะ..” นันทกาเอยตอบอย่างไม่เกรงใจ ถึงแม้เธอจะไม่บอกโต้งๆ…ใช่..ถ้าให้จ่าสมไปเป็นแขกประจำสู้ยอมทนดีกว่าอย่างน้อยๆคิดว่าแขกอื่นๆ ก็ยังไม่หาเศษหาเลยกับเธอ เท่าตาจ่านั้น….แน่นอนว่าผู้กองหนุ่มนั้นไม่เข้าใจ ในความหมายของหล่อนจึงพาลนึกว่าหล่อนประชด..

หมวดสาวยอดนักสืบ [2009] ตอนที่ 1-2

คุยก่อนอ่าน...

คิดว่า ร้อยละ 90%ของคนที่เข้ามา...ตั้งใจกันเข้ามาอ่านเรื่องนี้ เพราะถูกถามบ่อย อย่างน้อยในบอร์ดAVC สำหรับเรื่องนี้ เป็นเรื่องแรกของผม แต่เป็นเรื่องแปลงจากของคนอื่นแล้วต่อยอด ไม่เหมือนน้องมาย ที่เพิ่งลงจนจบ นั้น เป็น ออริจินัล เรื่องแรก อายุของเรื่องพอๆกัน เพียงแต่ฉบับที่เอามาลงนี้ มิใช่ฉบับแรกเป็นฉบับปรับปรุงตอนปี 2009 ฉะนั้นไม่ต้อง งง ว่า ทำไม บางตอนถึงไม่เหมือนที่เคยเจอ..

ย้ำนะครับ ก็อปไปอ่านได้ แต่อย่าไปเผยแผ่ที่อื่น...