กติกาการใช้บล็อคแห่งนี้

กติกาการใช้บล็อคแห่งนี้ ห้ามก็อปไปเผยแผ่ที่ไหน // อ่านแล้ว ตอบ "ขอบคุณ" สักนิด...เพื่อกำลังใจน้อยๆ

วันพุธที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2559

แก๊งสาวซิ่ง [2014] ตอนที่ 3 (new ver. )

สำหรับตอนเก่าๆๆ

ตอนแรก http://actdsky-story.blogspot.com/2014/06/2014-1.html


*****************************************************************************************

แก๊งสาวซิ่ง [2014] ตอนที่ 3 (ใหม่)   

ณ.ลานร้างที่เป็นจุดชุมนุมของเหล่านักบิด....

“มึงว่าใครจะชนะวะ...” ชายคนหนึ่งที่นั่งบนมอเตอร์ไซด์ของตนเองนั้นก็ร้องถาม แก่คนรู้จักที่กำลังสูบบุหรี่อย่างชิวๆ ก่อนที่คนรู้จักคนดั่งกล่าวตอบ...

“ไม่รู้วะ...พูดยาก เพราะเห็นมีหลายตัวแล้วที่บอกว่ามั่นใจจะ สั่งสอนพวกเธอ กลับถูกพวกเธอสั่งสอนซะ...”ชายคนนั้นตอบตามตรง ซึ่งคนที่ถามนั้นก็พยักหน้า อย่างเห็นด้วยกับถ้อยคำนั้น...

วันจันทร์ที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (9)

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (9)

“พี่ชาติครับ.... พี่คิดทำอะไรกันแน่ครับ? เห็นเอาแต่ถ่ายรูป ถ่ายคลิปอีฟ้า มาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่เอ่ยถาม นายชาติ ด้วยความสงสัย ขณะที่คนอื่นๆกำลังเดินออกไปรอห้องข้างนอก เพื่อดื่มทานคั่นเวลารอหญิงสาวที่สลบหลับใหลอยู่นั้น...

“อืมมมม...ยังไงดีละ เอาเป็นว่า กูกำลังเพื่อพวกเราทุกคนอยู่นะ...” นายชาติหันไปทางผู้ถาม และเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับขยับโชว์มือถือในมือให้เห็นอย่างชัดๆ จนทำให้ชายที่ร้องถามนั้น สังเกตเห็นว่า โทรศัพท์มือถือดั่งกล่าวนั้นไม่ใช่ของนายชาติ??..

“นั้น....โทรศัพท์ของอีฟ้า ไม่ใช่เหรอพี่??..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่พี่บอกว่า ทำเพื่อพวกเรา ละครับ?? ” ชายฉกรรจ์คนเดิมที่ร้องถามนั้น ก็ตอบ ด้วยท่าทีที่ งง หนัก และเหมือนไม่เข้าใจมากกว่าเดิม ก่อนที่นายชาติจะถอนหายใจ และตอบอย่างอธิบายให้ฟัง...

“เฮ้อ....ขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? สรุป คือ ที่เห็นกูถ่ายๆนะ ไม่ได้ถ่ายเล่นๆหรอก แต่ถ่ายไปแล้ว และส่งไปให้แฟนอีฟ้ามันดูด้วย...” คำกล่าวตอบของนายชาตินั้นก็ทำให้ ชายฉกรรจ์คนที่ร้องถามนั้น ถึงกับเข้าใจและอุทานทันที...

วันศุกร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (8)

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (8)

“แล้วถ้าพี่จะขอถ่ายรูป ถ่ายคลิปละ....” ยามชาติที่เอ่ยปากขอ พร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือในมืออย่างพร้อมถ่าย ซึ่งทางหญิงสาวที่ถูกขอและเพิ่งถูกเขียนข้อความน่าอาย ที่แก้มขวานั้นก็มองอย่างไม่ได้สนใจอะไรมาก และเอ่ยตอบแบบส่งๆ..

“........ อยากจะทำอะไรก็ทำค่ะ คืนนี้ฟ้าปล่อยฟรีก็แล้วกัน...” น้ำฟ้าเอ่ยตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่บงบอกถึงความงอนนิดๆ แต่นั้นก็ทำให้นายชาติและคนอื่นๆต่างพากันอมยิ้มให้กับคำตอบนั้น ขณะที่นายชาติก็ดำเนินการถ่ายรูปเธอ พร้อมกับดำเนินแผนบางอย่างที่เค้าได้คิดไว้ ทันทีที่เธออนุญาต แน่นอนว่า น้ำฟ้าก็ไม่ได้รู้เรื่องดั่งกล่าวเลย...

“พูดจริงนะ ที่ว่าปล่อยฟรีให้พวกพี่ทำตามใจชอบนะ....” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่เข้านั่งข้างกายของน้ำฟ้าพร้อมกับเข้าโอบกอดและเอ่ยถามย้ำด้วยรอยยิ้ม...

วันพุธที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2559

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (7)

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (7)

หลังเหตุการณ์ในคืนนั้นผ่านพ้นไป การแก้ไขปัญหาที่เขาได้เสนอไปนั้นก็ไม่มีความคืบหน้าซะเท่าไร ไม่ใช่เพราะน้ำฟ้าไม่ให้ความร่วมมือ แต่เป็นเพราะจังหวะ เวลา ที่ในตอนนั้นมันไม่ว่างที่จะดำเนินการเช่นกันได้ หรือ พูดสั้นๆง่ายๆคือ ต่างคนต่างมีงานการทำกันยุ่งและเยอะนั้นเอง จึงทำให้ปฎิบัติการที่จะให้น้ำฟ้าย้ายมาอยู่ที่บ้านของเขาต้องชะลอออกไปก่อน...

และนั้นก็หมายความว่า น้ำฟ้าก็ยังคงพักอาศัยอยู่ที่คอนโดหรูเหมือนดั่งที่ผ่านมา..ซึ่งนั้นก็ทำเอาเขาอด หวง ห่วงไม่ได้ ถึงแม้เธอจะบอกกับเค้าว่า จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนั้น อีกก็ตาม...ซึ่งเธอก็พักอยู่ที่นั้น ต่ออีกราวๆเดือนกว่าๆ ก่อนที่เขาและเธอจะดำเนินแผนที่วางกันไว้อีกครั้งนั้นเอง...

ในขณะที่กำลังดำเนินการ เตรียมความพร้อมอยู่นั้น น้ำฟ้า ก็ได้โทรมาปรึกษาและถามเขา...

“แอค...ฟ้าบอกเรื่องที่ฟ้าจะย้ายออกกับพวกยามแล้วนะ..” น้ำฟ้าเอ่ยบอกกับชายหนุ่มของเธอผ่านทางโทรศัพท์มือถือ..

“แล้วพวกเขาว่าไงบ้าง?...” ชายหนุ่มถามกลับอย่างเรียบๆ และอดกลัวแทนไม่ด้..

“พวกเขาก็เสียดายนะสิ...” เธอตอบพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย อย่างไม่รู้สึกซีเรียส หรือกลัวเหมือนดั่งที่ชายหนุ่มกังวลเอาไว้เลย ก่อนที่เธอจะเงียบเล็กน้อย และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม...

“นอกจากเสียดายแล้ว...พวกเขาก็ขอรุมฟ้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วย...” คำกล่าวเชิงถามอย่างเรียบๆนั้น ก็ทำให้ปลายสายถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง..

วันอังคารที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2559

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (6)

เรื่องของเธอกับผม เรื่องที่ 2 ยาม (6)

‘หวังว่ายังคงไม่กลับไปนะ...’ น้ำฟ้าที่เอ่ยในใจอย่างครุ่นคิด ด้วยท่าทีที่วิตกกังวลไม่น้อย ซึ่งเธอนั้นก็ยืนรอ แฟนหนุ่มของเธอยังสถานีรถไฟที่เขา ต้องอาศัยกลับทุกวัน...และการที่เธอมาดักรอเค้านั้น เพียงเพราะต้องการคุยเรื่องของเธอกับเขานั้นเอง เพราะนี่มันก็ 2 อาทิตย์แล้ว หลังจากวันนั้น วันที่เขาเข้ามาเห็นเธอที่หมดสภาพ พร้อมกับรู้ว่าเธอไม่อาจจะทำตามดั่งที่สัญญาให้กับเขาไว้ได้....

โดยที่น้ำฟ้านั้น ก็ไม่คิดจะกล่าวโทษ ทางฝั่งฝ่ายชายหนุ่มของเธอแม้แต่น้อย ที่เงียบหายไปตั้งแต่วันนั้น จริงๆก็ไม่เชิงเงียบหายไปซะทีเดียวหรอก ทีแรกเธอก็มีกังวลหน่อยๆว่า เขาจะมีการคิดสั้นมัย? ก็มีการส่งข้อความถามเขาไปเหมือนกัน ซึ่งข้อความที่ตอบกลับมานั้น นอกจากจะทำให้เธอโล่งใจแล้ว ก็ทำให้เข้าอกเข้าใจเขาเหมือนกัน....