“……” ผมที่นั่งอึ่งนิ่งอย่างพูดไม่ออก หลังจากฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฝน
ในช่วงเวลาที่ผมไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย(เพราะมัวแต่กลุ้มใจเรื่องพี่แอน)
ผมที่จ้องมองฝนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
ที่ไหลเวียนในร่างของผมในเวลานี้ มีทั้งสงสาร ทั้งโกรธแค้น และสมเพซตัวเอง
ขณะที่ฝนนั้นก็สะอึกสะฮื้นในการเล่าเรื่องอัปยศนี้….
“และ หลังจากนั้นละ…” ผมที่กลั้นใจเอยปากถามต่อยังอยากรู้
ถึงแม้พอจะเดาที่เหลือหลังจากนั้นจนถึงปัจจุบันได้ก็ตามที
คำถามที่แสนเหมือนใจไม้ไส้ระกำของผมก็ทำให้ ฝนนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะเอยตอบ…
“หลังจากนั้น ” ฝนที่ค่อยๆเอยเล่าขึ้นอีกครั้ง
ซึ่งหลังจากที่ฝนได้เอยปากรับคำตกลงยอมเป็นกระหรี่ของนายชาติ
อดีตยามของหมู่บ้านผม อย่างไร้ทางเลือกนั้น
นายชาติก็มาหาฝนที่หอชนิดแทบเกือบทุกวันเลยก็ว่าได้…
